Je neemt iemand aan op een uitkomst, nooit op een takenlijst. Is die uitkomst niet opgeschreven, dan kun je geen kandidaat beoordelen en later ook zijn werk niet. Aannemen vóór de diagnose verplaatst de chaos naar het bureau van iemand anders en noemt dat hulp.
Aannemen begint meestal te vroeg: vóórdat er is opgeschreven wat er eigenlijk af moet. Zonder die beschrijving kun je een kandidaat niet beoordelen, zijn werk niet beoordelen, en later niet uitleggen waarom het niet werkt.
De signalen zijn herkenbaar: de kwaliteit schommelt tussen vergelijkbare opdrachten, je doet werk over dat in één keer goed had gemoeten, je kunt niet aantonen wat iemand oplevert, en feedback geven voelt ongemakkelijk dus gebeurt het niet.
Er ligt een rolbeschrijving met uitkomsten waar iemand eigenaar van is, een kwaliteitsgrens, en een betaalde proefopdracht.
Zoek eerst uit welk werk überhaupt van je bord af moet, en beslis daarna wie of wat het uitvoert. Die volgorde is het hele verschil tussen een dure teleurstelling en iemand die vanaf week twee nuttig is.
"Mijn werk is te specifiek om over te dragen." Het oordeel is specifiek. De stappen eromheen zijn dat zelden.
Knip elke taak in een beslissing en een uitvoering. De beslissing blijft bij jou, de uitvoering kan weg. Dat geldt voor vrijwel elk vak, ook voor het jouwe.
Nee. Aannemen voor een uitkomst die niet is opgeschreven is de duurste manier om te ontdekken dat de uitkomst niet was opgeschreven.
Bij de taak met de meeste terugkerende uren en de laagste schade als het misgaat. Helemaal af - vastgelegd, overgedragen, draaiend zonder jou - vóór je aan een tweede begint.
De Freedom Scan loopt je week langs, geeft elke taak een van de vier beslissingen en telt de uren die je kunt terugkrijgen. Vijf tot zeven minuten, geen gesprek, geen verkooppraatje achteraf.